چاقوهای جراحی هرگز نمی فهمند
که پنج سال و يازده ماه و بيست و دو روز عمر کوتاهی ست .خيلی کوتاه
اگر بخواهند جسم کودکی را _آن هم در خواب مصنوعی_ غافلگير کنند.
اگر هم بفهمند، تمام خاطره شان با اولين پرتو ضدعفونی بخار می شود.
چقدر خوشبختند
چقدر خوشبختند که هرگز به ياد نخواهند آورد ،لحظه ای را که می برند ،
لحظه ای که خون گرم به آرامی در امتداد برش بيرون می آيد ،سرد می شود.
خوشبختند که فراموش می کنند
زخمهای کودک پنج سال و يازده ماه و بيست و دو روزه را
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر